Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Koloni" balının eşsiz lezzetini ve dokusunu
şimdiye kadar çoktan tatmış olmalısınız.
Size bugün, bu balın kökenlerini ve gizemlerini anlatacağız.
Şili'nin güneyinde, görkemli dağlarla çevrili yaban doğanın ortasında yaşayan,
çalışan, topluma hizmet eden, şarkı söyleyen bir grup Alman'ız.
Şarkı söylemek bizim yaşam sevincimizdir.
Sloganımız şudur: "Yardım ederek mutlu oluruz."
Doğaya yakın ve dış dünyanın
baştan çıkarıcı ayartmalarından uzak yaşamayı tercih ettik.
Ancak bu şekilde yaşayarak yüreklerimizi yüceltebileceğimizi
ve yeryüzünde âdemoğluna yaraşır bir yaşam sürebileceğimizi hissettik.
Hakkımızda anlatılan karanlık hikâyeler çoğunlukla cehaletten kaynaklanmaktadır.
Toplumdan uzak ve safiyane yaşayan insanlardan korkan cahillerdir onlar.
Her ne kadar dış dünyaya kapalı bir topluluk olsak da
yakınımızda yaşayan Şilili köylülerle aramızdaki güçlü bağdan gurur duyuyoruz.
Çünkü biz Almanları, kardeşleri,
zor zamanlarda yardımlarına koşan dostları olarak görüyorlar.
Topluluğumuzun, Şili toplumuna ve dostlarımıza vermeyi umduğu
pek çok şeyi bir nebze de olsa anlatmak arzusuyla,
kolonimizin mahzenlerinden kurtarılan bu filmi sizlerle paylaşıyoruz.
Bu topluluğun lideri olarak, itibarımızı lekeleyen korkunç söylentileri
ortadan kaldırmayı umuyorum.
Umarım bu sayede kolonimizi biraz daha takdir edersiniz.
Bu film Cristóbal León ve Joaquín Cociña'nın iş birliği
ve Şili Hükûmeti'nin finansal desteği sayesinde restore edilmiştir.
KURT İNİ
Bir zamanlar, Topluluğumuzda Maria adında güzel bir kız yaşardı.
Maria vaktinin çoğunu, çalışmak yerine
hayaller kurarak ve hayvanlarla oynayarak geçirirdi.
Maria bir gün serkeşlik etti ve üç domuzun ağıldan kaçmasına izin verdi.
"Yaptıklarını düşünmek için, yüz gün yüz gece
hiç kimseyle konuşmayacaksın," dedik ona.
"Bu hiç adil değil," diye düşündü Maria,
"insanların bana ne yapacağımı söylemesini istemiyorum."
O yüzden bir gece, herkes uyurken, Maria, Koloni'den kaçtı.
Sığınacak bir yer bulma umuduyla ormana doğru koştu.
Kurt geliyor.
Yakınlarda...
Kurt geliyor.
Nefes alıp verişini duyabiliyorum.
Kurt geliyor.
Ama beni yakalayamaz.
Merhaba.
Kimse yok mu?
Burada bir Şilili var mı?
Affedersiniz...
Yardıma ihtiyacım var.
Koloni'den geldim.
Dışarıda bir kurt var.
Merhaba?
Sığınacak bir yere ihtiyacım var.
Biraz su, biraz da yiyecek
verebilirseniz çok minnettar olurum.
Lütfen bana yardım edin.
Kimse yok mu?
Lütfen beni ele vermeyin.
İyi biriyim ben.
Burada yaşayan kimse yok mu?
Lütfen...
Çok korkuyorum.
Kurda bir şey söylemeyin.
Merhaba.
Şşşşş...
"Korkmayın," dedim onlara.
Siz ikiniz çok cesursunuz!
Kurttan kaçmayı nasıl başardınız?
Beni merak etmeyin.
Sizi yemek istemiyorum.
Gerçekten...
Yemin ederim.
Onlara kurt gibi olmadığımı söyledim.
Güvende olduğumuzu.
Kendimize ait bir evimizin olacağını.
Onları sakinleştirmek için,
"Güçlü olmak için iyi beslenin ve bolca uyuyun." dedim onlara.
Artık ben buradayım.
Söylediklerimi anlamışlar gibi baktılar bana.
Uyu yavrucağım, uyu...
Bir gün biz de rahata ereceğiz.
Oturup sessizce keyfedeceğiz.
Kimseyi özlemiyorum.
Burada oyunlar oynayıp şarkılar söylüyorum.
Domuzcuklarımı, beni hiç terk etmeyecek olan
güzel yaratıklara dönüştüreceğim.
Sihirli bir küre bana yardım edecek ve kimse beni cezalandırmayacak.
Maria burada.
Evini yaparken çok mutlu ve huzurlu görünüyor.
Maria...
Minik kuşum benim.
Beni görüyor musun?
Beni duyuyor musun?
Maria...
Keşke mutlu olsaydın.
Evin neyden yapılmış?
Kapıları ve pencereleri kapattın mı?
Unutma:
Gerçek bir eve bir yabancı asla girmemeli.
Bir küre ve bir lamba, bana
hayvanları, canavarları ve insanları
dönüştürebileceğimi söylüyor.
Yağmur yağıyor, seller akıyor.
Arap kızı camdan bakıyor.
Çocuklar mutlu mesut oynuyor.
Çimenler yeşilleniyor.
Yağmur yağıyor, seller akıyor.
Yeterince yağdığında, yağmayı bırakıyor.
Yağmur yağıyor, seller akıyor.
Arap kızı camdan bakıyor.
Çocuklar mutlu mesut oynuyor.
Benim icat ettiğim bir oyunu oynamak ister misiniz?
Toynaklarınızı ellere dönüştürün.
Toynaklarınızı ayaklara dönüştürün.
Göreceksiniz, çok eğlenceli olacak.
Yaratıklarımın adı ne?
Elleri olan domuzcuklar.
Ayakları olan domuzcuklar.
Tuhaf bir şekilde yürüyorlar.
Ve sık sık düşüyorlar.
Ormanda kurttan kaçarken
aniden gözlerim kapandı.
İşte o zaman bir ağaçtaki küçük bir deliği gördüm.
Bütün orman hayvanları o küçük deliğin içine atlıyordu.
Kendi kendime şöyle dedim:
"Dikkatli olun! Ağaç onları yiyor!"
"Ağaç onları yiyor!"
Ama hayır...
Küçük hayvanlar güle oynaya, küçük ekmek kırıntıları gibi giriyorlardı ağacın içine.
Ve yerden çiçekler yükseldi.
Ağacı çevreleyen zeminde.
Ve anladım ki o hayvanlar çiçeklere dönüşmüştü.
Ağaç, ona o kadar çok küçük hayvanı getirdiğim için bana teşekkür etti.
"Rica ederim," dedim.
Ve ağaç dedi ki:
“Maria, cömertliğin karşılığında sana bir hediye vereceğim.”
Aniden uyandım ve kırmızı bir elma gördüm.
Elmayı yedim ve kendimi çok iyi hissettim.
Kendimde ayağa kalkacak gücü,
ellerim ve ruhumla, güzel şeyler yaratma isteği buldum.
Sihirli bir elbisem var.
Onlara Noel arifesinde Noel elbiseleri verdim.
Gözleri hayvan gözü gibiydi.
Konuşamıyorlar ya da bir domuzdan daha zeki görünmüyorlardı.
Onlara adımın Maria olduğunu söyledim.
Bir anne. Bir melek.
Maria sevgi ve şefkat demektir.
Bugünden itibaren Pedro ve Ana olacaksınız.
Ana ve Pedro.
Onlara dedim ki:
"Size bildiğim her şeyi öğreteceğim."
"Ve çok uslu çocuklar olacaksınız."
"Buradan kaçmayı hiç istemeyeceksiniz."
Küçük domuza Pedro adını verdim.
Büyük domuza ise Ana.
İkisine de bir ad verdim.
Onlara saygınlık kazandırdım.
Çok derin.
İşte Maria.
Sabahtan akşama dek çalışıyor.
Uzun zamandır dinlenmedi.
Artık şarkı söylemiyor.
Üzgün.
Minik kuşum.
Biraz dinlen.
Daha yapacak çok işin var.
Evin neyden yapılmış, Maria?
Güvende olmanın tek yolu beni dinlemek.
Bu hikâyenin adı "Ev ve Köpek"
Bir zamanlar bir evde yaşayan bir köpek varmış.
Bu köpek çok yaramazmış.
Hem de çok.
Ev ona, "Köpek, uslu dur artık!" demiş.
"Köpek, yemeğini ye!" demiş.
Ama köpek onu dinlememiş.
Ha bire havlayıp ısırmış.
Her şeye rağmen ev onu tüm kalbiyle seviyormuş.
Ve onu ormandaki bütün tehlikelerden koruyormuş.
Ev, köpeği dünyadaki her şeyden daha çok seviyormuş.
"Köpek, sakın pencereden atlayıp kaçayım deme!"
"Kaybolursan eğer, eve dönüş yolunu bir daha bulamazsın."
demiş ev ona.
Ama küçük köpek onu dinlememiş ve pencereden atladığı gibi kaçmış.
Var gücüyle kaçarken bir yandan da gülüyormuş.
"Bu eski evin dırdırını bir daha çekmek zorunda kalmayacağım." diye düşünmüş.
Küçük köpek koşmuş da koşmuş.
O kadar uzağa gitmiş ki, geri dönmek istediğinde evin yolunu hatırlayamamış.
Başına çok kötü bir iş gelmiş.
Rüzgâr yaraların ve kırılan kemiklerin kokusunu ta eve kadar taşımış.
Ev çok üzülmüş.
Günler geçmiş.
Geceler geçmiş.
Ama küçük köpek bir daha dönmemiş.
Zavallı ev.
Tek istediği her şeyin yolunda gitmesiymiş.
Ama köpek bir türlü uslu durmamış.
Ve işte hikâyemizin sonuna geldik, Pedrito.
Uyumayı sevmiyorum.
Düşler görüyorum.
Benimle yaşayan diğer çocukları hatırlıyorum.
Dağları ve aldığım cezaları da hatırlıyorum.
Ağlayarak uyanıyorum.
Ana ve Pedro beni ağlarken görmemeli.
Bu hiç iyi olmaz.
Pedrito, Ana. İkiniz de çok güzelsiniz.
Sofra adabını biliyor musunuz?
Sofra nedir biliyor musunuz?
Kollarını nereye koyman gerekiyor, Ana?
Çorbanı nasıl içmen gerekiyor, Pedro?
Dik oturun. Kıpırdamadan durun.
Bugün neden kadeh kaldırıyoruz?
Cevap vermeyeceklerini anlamıştım.
Ama bu beni üzüyor ve öfkelendiriyor çünkü sofrayı kurmak için çok uğraştım.
Kendimi yorgun hissediyorum.
Ah, hayır!
Olamaz!
Dikkat et, Pedrito!
Yanıyorsun!
Dikkat et, Pedrito!
Yanıyorsun! Dikkat et.
Ev yanıyor.
Maria...
Beni hissediyor musun, minik kuşum?
-Beni duyuyor musun? -Evet.
-Nerede olduğumu biliyor musun? -Hayır.
Yeni evin neyden yapılmış Maria?
Yanmaz malzemeden mi?
Bilmiyorum.
Maria...
- Beni duyuyor musun minik kuşum? - Evet.
Domuzları yaktın!
Kendini şimdi nasıl savunacaksın bakalım Maria?
İsteyerek olmadı!
Daha bir domuza bile bakamıyorsun!
Ama ben bakabilirim.
Onlara nasıl bakılacağını biliyorum.
Ama sen bilmiyorsun.
Her şeyi tek başına yapabileceğini sanıyorsun.
Beni içeri al.
Hayır!
Daha fazla ceza istemiyorum.
Maria'ya çok sert davrandım.
Ama bu onun iyiliği içindi.
Zavallı minik serçem.
Maria, Maria...
Sen hep iyi kalpli bir kızdın.
Hatanı düzeltmek için çok geç kalmış sayılmazsın.
Artık sıkı çalışmak zorundasın.
Maria, Maria...
Sevgili Pedro...
Sen ve Ana çok cesurdunuz.
Ateşe karşı direndiniz.
Yakında iyileşeceksiniz.
Cildiniz karardı ama kalbiniz tertemiz kaldı.
Cildinizi iyileştireceğiz.
Bütün acılarınız dinecek.
Bu sihrin adı ne, biliyor musunuz?
Dikkatli dinleyin.
Bu sihrin adı bal.
Geldiğim yerde bunu toprağın altına saklarlar
ve kime verileceğini seçerlerdi.
Kara tenli çocuklar onlara verilmesi için yalvarırdı ama nafile.
"Onlar salak ve tembel." derdi.
Beni karanlık bir odada cezalandırdı.
Pek çok gizli kapı vardı.
Ağlamama izin yoktu.
Ana'nın gözleri bazen hüzünlü bakıyor.
Geceleri onun iç çektiğini duyuyorum.
Ama Ana güzel biri ve ileride daha da güzel olacak.
Onun için nefis çorbalar pişirmeliyim.
Mutlu olması için pencereleri temizlemeli
ve sargılarını değiştirmeliyim.
Ana!
Minik domuzcuk.
Bana, yeni doğmuş minik bir hayvanı hatırlatıyor.
Emekleyerek yürüyen bir hayvanı.
Bazen gözleri hüzünlü bakıyor.
Geceleri iç çektiğini duyuyorum.
Biraz dinlen Ana.
Yakında daha iyi olacaksın.
Ve böylece, denizin dibine batmış eski bir hazine sandığı gibi,
içinde sırlar barındıran bu evde günler ve geceler geçmiş.
Maria bütün kapıları ve pencereleri kapatmış.
Kolonideki tek eğlenceli şey domuzlar ve buzağılardı.
Bazen saklanır ve onların anneleri olduğumu hayal ederdim.
Artık sabahları kalktığımda yaptığım ilk iş dans etmek.
Ve yatmadan önce, Pedro ve Ana'yı güldürmek için şakalar yapıyorum.
Artık biraz uyuyabilirim.
Kendimi iyi hissediyorum.
Onu ta bebekliğinden beri tanırım.
Bütün meyveleri yer ve elbiselerini kirletirdi.
Onu özlüyorum.
Pes etme.
Daha iyi olabilirler.
Pedro...
Daha iyi, daha güçlü, daha sağlıklı, daha büyük
ve daha yakışıklı biri olmak isteyip istemediğine karar verme zamanın geldi.
Yoksa küçük ve çirkin olarak mı kalmak istiyorsun?
Bu balı iç.
Aferin, Pedro. Doğru seçimi yaptın.
Bak şimdiki hâline.
Artık daha yakışıklı oldun.
Seninle gurur duyuyorum.
Sevgili Ana'm...
Sana sesi armağan edeceğim.
Böylece her sabah bir çiçeğe ad verebileceksin.
Böylece bir zamanlar adsız olan o çiçek, senin ellerinde
dudaklarından dökülen bir armağana dönüşecek.
Ana.
Maria'nın evinde herkes huzur içinde uyuyor.
Herkes tatlı bir bala bulanmış.
Ana rüyasında ne düşler görüyor?
Pedro rüyasında ne düşler görüyor?
Mutlu görünüyorlar.
Ortalığı kirletmemeye çalışıyorlar.
Ana şöyle şeyler diyor:
"Bugün mutlu bir şekilde uyandım."
"Sonra Maria'ya yemeği hazırlamasında yardım ettim."
Pedro ise şöyle diyor:
"Merhaba, benim adım Pedro."
"Pedro, yemeğini yemelisin." diyor Ana düzgünce.
Ve devam ediyor konuşmaya:
"Seni seviyorum, Pedro."
"Pedro beni çok seviyor."
"Noel gecesi doğdu o."
"Tıpkı benim gibi."
Tatlı bir ses tonuyla konuşuyor.
Pedro akıllı.
"Yemek harika olmuş." diyor.
Konuşması hâlâ yavaş.
"Mutluyuz." dedi Pedro.
Ana sessiz görünüyor.
"Kendimi özgür hissediyorum." diyor.
"Kurt uzaklarda."
Umarım haklıdır.
Ayna ayna, söyle bana.
Kimin evi en güzel bu dünyada?
Evin güzel olmasına güzel ama daha güzeli de var.
Dönüp kalbine bakarsan onu görürsün.
Neden benim evim en güzel ev değil?
Kurt neden böyle şeyler söylüyor?
Kıskanıyor herhâlde.
Kötü kurt.
Ondan hiç hoşlanmıyorum.
Ona ihtiyacım yok.
Bir daha onu dinlemeyeceğim.
Maria artık beni dinlemiyor.
Ama biliyorum ki siz dinliyorsunuz.
Uzun zaman geçti.
Maria, Ana ve Pedro mutlu mesut yaşayan bir aileydi.
Ama tedbiri elden bıraktılar.
Çok açım.
Kurt gibi acıktım.
Haftalardır ağzımıza bir lokma girmedi.
Küflenmiş birkaç yiyecekten başka bir şey kalmamış geriye.
Ekşimişler ve pis pis kokuyorlar.
Taze yiyecekler istiyorum ben.
Çok acıktım.
Açım.
Maria çok fazla yiyor.
Hepimizin hakkı eşit.
Neden onun ayrıcalığı var?
İşte geliyor.
Kötü.
Gerçekte kötü biri o.
-Bencil. -Ne fısıldaşıyorsunuz?
"Ne yiyorsunuz?" diye sordum onlara.
Nereden buldunuz o marmeladı?
"Bir şey yemiyoruz, Maria." diye yalan söyledi bana Ana, dolu ağzıyla.
"Bir şey yemiyoruz," dedi Pedro.
Bir şey demedim.
Onları kızdırmak istemedim.
Açlık içimize işliyor.
Belki de kurt haklıydı.
Bu ev belki de ta baştan beri güvenli bir ev değildi.
Gidip yiyecek bir şeyler bulmalıyım.
Kurt nasıl yemek bulunacağını bilir.
Kurt eve dönüş yolunu bilir.
"Nereye gidiyorsun?" dedi Ana bana.
Ona ormana, elma toplamaya gideceğimi söyledim.
Çünkü yiyeceğimiz tükenmişti.
"Pedro ile konuştuk." diye yanıtladı Ana.
"Kimse evden çıkamaz. Evde yiyecek var."
"Dışarıda kurt var."
Pedro da "hayır" dedi. Dışarı çıkmanın kötü olduğunu söyledi.
"Dışarı çıkmak kaka."
Ana. Pedro.
Kurttan saklanabilirim.
Yiyecek bulmak çok daha önemli.
Ama Ana ve Pedro:
"Hayır, çıkamazsın. Dışarısı çok tehlikeli." dedi.
Kapıyı arkalarından nasıl kapattıklarını görüyorum.
Ana ve Pedro...
Artık nefes alıp verişlerini duyamıyorum.
Aniden göğsümde, kalbime yakın bir yerde karıncalanma hissediyorum.
Göğsüme bakmaya çalışıyorum ama elim kolum bağlı.
Düzgün nefes alamıyorum.
Kendimi boğuluyormuş gibi hissediyorum.
"Maria," dedi Ana bana.
"Uslu durman gerek."
"Şu an sinirlerin gergin olduğu için bizimle konuşmamalısın"
"çünkü konuşursan kafamızı karıştırırsın."
"Kafamız karışsın istemiyoruz."
Onlara bağırmak istedim.
Ama cesaret edemedim.
Pedro'nun sesini duydum:
"Acıktım."
"Acıktım, acıktım, acıktım."
"Seni yiyeceğiz." dedi Ana.
Sonra numara yapmadıklarını, şaka yapmadıklarını anladım.
Sevgili kurt, sana ihtiyacım var.
Kurt, sana yalvarıyorum.
Lütfen bana yardım et.
Sen haklıydın.
Onlar beni mideye indirmeden önce gelmek zorundasın.
Üfle püfle, bu evi yerle bir eyle.
Pedro ve Ana'yı ye afiyetle.
Onların beni yemesine izin verme.
Benimle sonsuza dek ilgilenecek birine ihtiyacım var.
Bunu tek başıma yapamam.
Lütfen gel.
Üfle püfle, bu evi yerle bir et.
Üfle püfle ve üzüntünü yok et.
Üfle püfle ve gülümsemeye devam et.
Benim, ben geldim.
Ben hep buradaydım.
İçindeydim.
Hep içindeydim.
Ta başından beri.
Hep içindeydim.
Ta başından beri.
Yalarım.
Yutarım.
Yalar yutarım.
Ham ederim.
Maria, minik serçem, eve gitme vakti geldi.
Hadi gidelim.
Hikâyemiz işte böyle sona erdi.
Aralıksız süren aramalarımız sayesinde Maria Wehrle kurtarıldı.
Kolonide sağlığını ve yardımsever ruhunu yeniden kazandı.
Hayatını, Şili'nin farklı bölgelerinden, kolonide eğitim almak
ve şifa bulmak üzere gelen çocukların bakımına adadı.
Ve sen minik domuzcuk,
düşlerimizi ve sudaki yansımanı gördüğüne göre,
seninle ilgilenmemi ister misin?